Søk i denne bloggen

torsdag 16. februar 2017

BTTC 2017: "The Wizard of Oz"

Forfatter: L. Frank Baum (1856-1919)
Utgitt: 1900
Min utgåve: 1993
Format: Heftet, 143 sider
Forlag: Wordsworth

Den amerikanske forfatteren Lyman Frank Baum er mest kjent for The Wizard of Oz, som i følge Goodreads-biografien er ein av dei mest populære amerikanske barnebøkene. Baum var både forfatter, skodespelar og filmskaper, og har skrevet masse innen både romaner, noveller og dikt utan Oz-universet. Romanen er lest i forbindelse med Back to the Classics-utfordringa i kategorien Classic Set in a Place You'd Like to Visit (real or fictional).

Historien i The Wizard of Oz er godt kjent frå filmen med same namn frå 1939 med Judy Garland i hovudrolla. Du skal likevel få eit samandrag: Dorothy bur i Kansas med Aunt Em og Uncle Henry, men på grunn av ein syklon hamner Dorothy i det magiske landet Oz. Dorothy og hunden Toto vil svært gjerne heim til Kansas igjen, og får råd frå The Munchkins om å fylgje Yellow Brick Road til Emerald City. Trollmannen kan oppfylle alle ønsker. På vegen møter Dorothy fugleskremselet som ønsker seg hjerne, tinnmannen som ønsker seg eit hjarte, og løven som svært gjerne vil bli modig. Dei fire vennene begir seg ut på eventyr saman, og vegen til Emerald City er ikkje utan utfordringar.

Eg husker første gongen eg såg The Wizard of Oz. Den gjekk på TV i jula for nærmare 10 år sidan, det var varmt og godt i stova, og eg vart umiddelbart fascinert av dei fantastiske fargane og Judy Garlands yndige vesen. Eg har ikkje sett den etterpå, men då eg las boka tidlegare i månaden slo det meg at eg trur det er gjort fleire kunstneriske friheter frå bokas originale handling utan at eg kan sette fingeren på akkurat kva det er. Historien er god, og moralen likeså, men romanen kjeder meg. Ei bok på knappe 140 sider skal normalt sett være ferdiglest på ganske kort tid (i alle fall av meg), men når du kvir deg for å lese vidare er det ikkje rett bok for meg. Eg er ikkje redd for seie at eg er meir engasjert av filmen enn av boka, men enkelte gonger er det heilt greit.

XOXO

søndag 12. februar 2017

BTTC 2017: "The Mystery of Edwin Drood"

Forfatter: Charles Dickens (1812-1870)
Utgitt: 1870
Min utgåve: 2002
Format: Heftet, 381 sider
Forlag: Penguin Classics

Den britiske forfatteren Charles Dickens er godt kjent for sine romaner som David Copperfield, A Christmas Carol og Our Mutual Friend. Fleire, om ikkje alle, er filmatisert sikkert fleire gonger. Dickens først skreiv sine romaner som føljetonger, og som ein følge av dette er hans siste roman, The Mystery of Edwin Drood, ikkje ferdigskrevet då han døydde plutseleg. Romanen har eg lest i forbindelse med Back to the Classics-utfordringa i kategorien Gothic and Horror Classic.

The Mystery of Edwin Drood går føre seg i den fiktive byen Cloisterham, som likner veldig på Dickens favorittby, Rochester. Her treffer me Edwin Drood, ein foreldrelaus gut som er forlova med Rosa Bud. Drood har betenkeligheter med forlovelsen, og kort tid seinare blir forlovelsen brutt. Fleire karakterer kjem og går i Edwin Droods liv over dei neste dagane, blant anna Neville Landless og Droods onkel, John Jasper. Etter ein god middag ein kveld går Neville Landless og Edwin Drood tur langs elva for å sjå på stormen som raser, men neste dag er Edwin borte vekk.

Neville var den siste som såg han i live, og han blir straks beskyldt for å ha tatt livet av Edwin. Mr Grewgious som er Rosas advokat søker etter sannheten om Edwins forsvinning, men kjem ikkje langt. Også døyr forfatteren, så kva nå? Har nokon tatt livet av Edwin Drood? Det er det store spørsmålet! Er det verdt å lese The Mystery of Edwin Drood når ein veit at den er ikkje ferdigskrevet?

Om du søker etter svar på mysteriet er det ikkje verdt det. Eg er ikkje typen til å irritere meg over at den ikkje er ferdigskrevet når det faktisk ikkje er noko eg kan gjere med det. Språket er som alltid bra, historien som du faktisk får er bra, og karakterene er mangefasettert som bare Dickens kan. Eit sitat på slutten som eg syns er så bra språkleg (les dette høgt så forstår du kvifor eg syns det er bra):
As in the governing precedent of Peter Piper, alleged to have picked the peck of pickled pepper, it was held physically desirable to have evidence of the existence of the peck of pickled pepper which Peter Piper was alleged to have picked. (s. 84)
XOXO

lørdag 11. februar 2017

Bøker: "Lotta fra Bråkmakergata"


Forfatter: Astrid Lindgren (1907-2002), Ilon Wikland (f. 1930, ill.)
Utgitt: 1956, 1961, 1971, 1977, 1990
Format: Innbundet, frå 32 til 82 sider
Forlag: Cappelen Damm

Den svenske forfatteren Astrid Lindgren er verdskjent for sine romaner for barn, og for sine ulike karakterer som Pippi, Madicken, Emil og Rasmus. I 2017 skal eg fokusere på Lindgrens romaner, og eg veit det er mange gode historier i disse bøkene.

Lotta er ikkje eit heilt nytt bekjentskap. Då eg kikka gjennom bøkene før eg las dei er det mange teikningar som vekker gode minner, og eg er ganske sikker på at eg har lest om Lottas sykkelfadese i barndommen. I Lotta-bøkene er det storesøster Mia-Maria som er forteljaren. Lotta og Mia-Maria har ein bror som heiter Jonas, ei mor og ein far, og dei bur i Kammakergata. Far meiner at gata vart døypt om til Bråkmakergata då trioen kom til verda, og slik har den blitt heitande Bråkmakergata. I nabohuset bur fru Berg, og det smarte med gjerdet mellom husa er det at er hôl i det for Lotta kan ikkje hoppe over slik som Jonas og Mia-Maria.

I løpet av fem bøker skjer det mykje, men eg lurer på korleis historien om Lotta ville vore om det ikkje var Mia-Maria som fortalte. Til tider er det litt farga av storesøsters syn på lillesøster, til dømes kapitlet om kor barnsleg Lotta er, eller når Lotta fleire gonger må leike akkurat det som søsknene vil. Som oftast er dei gode vener alle tre, men det hender at Lotta syns søsknene er superteite. Den mest kjente historien om Lotta trur eg er då Lotta flytter frå huset sitt til loftet over fru Bergs skjul. Den natta har Lotta drømt om kor stygge Jonas og Mia-Maria har vore mot bamsen hennar, og om morgonen syns ho alle er superteite inkludert mor. Det heile ender godt, men det er veldig morsomt å lese om. Alt i alt er Lotta ein finurleg karakter, og ho finner på ganske mykje rart. Det finaste ho gjer i løpet av tida syns eg er då ho skaffer juletre til familien. Så herleg historie!

Min plan om å lese kun romanane i første omgang vart til to romanar og tre biletbøker i historien om Lotta. Det var absolutt vel verd, og fleire biletbøker blir nok lest etterkvart. Eg har ikkje så mykje negativt å seie om Lotta, men noko eg beit meg merke i er at den femte biletboka, Jo visst er Lotta en blid unge, er skrevet over ti år etter den fjerde. Det merkes på illustrasjonane. Dei er flotte, men dei er ikkje like frå dei fire andre bøkene. Likevel, varmt anbefalt!

XOXO

søndag 5. februar 2017

Bøker: "Madicken"


Forfatter: Astrid Lindgren (1907-2002), Ilon Wikland (f. 1930, ill.)
Utgitt: 1960, 1976
Format: Innbundet, frå 153-202 sider
Forlag: Cappelen Damm

Den svenske forfatteren Astrid Lindgren er verdskjent for sine romaner for barn, og for sine ulike karakterer som Pippi, Madicken, Emil og Rasmus. I 2017 skal eg fokusere på Lindgrens romaner, og eg veit det er mange gode historier i disse bøkene.

I eit stort raudt hus ved elva bur Madicken, veslesyster Lisabet, mor Kajsa og far Jonas, hunden Sasso, katten Kosen og tenestejenta Alva. Jentene er svært glade i kvarandre, og finner på mykje rart og gøy saman. Madicken er eit nysgjerrig barn som prøver det meste og når sommerdagen ender med Moses i elva (som eigentleg er Lisabet i kleskorga) veit eg at det blir ei bra bok. Lisabet stikker seinare ei ert i nesa, Madicken sjekker om ho er synsk og galne skuleting blir forklart med den nye guten på skulen (som er i Madickens fantasi). Det er ikkje alltid det ender godt som då Madicken hopper frå vedskjultaket under hennar og Lisabets skuletur, men fiendskapen til fattigjenta Mia ender i vennskap etter ein sommerdag med lus. I Madicken skildres ulikheter mellom fattig og rik, og som storesyster til to kjenner eg på gleda då Madicken og Lisabet får ei veslesyster, Kajsa.

Etter fadesen med Karlsson på taket var det deilig å bruke ein heil søndag på å lese Madicken. Eg mangler ord for kor mykje eg liker Madicken, og eg håper den aldri går av moten. Astrid Lindgren beskriver eit samfunn under den første verdskrigen med pappa Jonas som redaktør i lokalavisa. Madicken får ein dag ho er sjuk eit eksemplar av dagens avis, men nyhetene er så triste at ho skriver likesågodt si eiga avis. Det blir ikkje stukket under ein stol at familien på Junibacken har meir penger enn naboane, men pappa Jonas er nøye med å vise barna, og spesielt Madicken, at fattigdom fins. Mamma Kajsa er nok hakket finere enn sin mann, og liker blant anna ikkje at barna seier stygge ord. Etterkvart blir ho meir radikal og tar tenestejenta Alva med på ball i regi av borgermesterfrua. Det faller ikkje i god jord hjå sistnemnte, men alle på ballet er samde om at ballets dronning er Alva. Det er alltid elementer av virkelighet i Lindgrens bøker, og Madicken er basert på Lindgrens beste venninne som vart kalt Madicken. (Kjelde: Agnes-Margrethe Bjorvands Astrid Lindgren (2015)) Lindgrens første barn, Lars, vart fødd utanfor ekteskap, og i ein artikkel eg fant frå 2007 skriver skribenten at det er i Madicken overgivelsen lyser sterkast.
Men han mener at det er i bøkene om Marikken det virkelig kommer til syne. Der lekes «Moses i sivet»-leker, den fornemme borgermesterfruen står for småbyens trangsynthet og Marikkens far er redaktør - det samme var faren til sønnen Lars. 
Eg har ikkje undersøkt meir om dette, men han har eit poeng. Det som er spesielt med mi Astrid Lindgren-lesing dette året er alt eg ikkje har lest som barn. Første boka om Madicken står heime i barndommens bokhyller i ein Bokklubben for barn-utgåve, men den andre boka har eg aldri lest. Sjokket var derfor stort då eg i jula las eit knippe av Lindgrens julehistorier og vesle Kajsa kjem til verda. Gledeleg sjokk! Madicken anbefales varmt!

XOXO

tirsdag 31. januar 2017

Leserefleksjoner #15: Januar

Kjelde: Pinterest
Januar var: Ein fin start på eit nytt år, og som i mange år tidlegare vart 1. januar feira med min familie ein god nabofamilie. Julepynten måkte eg ut når nyttårsrakettane brakte som mest, så 2. januar var eg klar for kvardag. Månaden har vore mykje jobb, men første søndag i januar var eg og mor på rådhuset på nyttårskonsert med Klepp hornmusikk og Trine Rein. Både orkester og syngedame var i storslag, og det vart gåsehudstemning fleire gonger. Eg har vore i bursdag til ei tante, gått ein del tur (innimellom regnbøyene), vore på personalfest med jobben (arrangert den og forsåvidt) og laurdag som var åt eg taco hjå ein nesten 8-åring eg har hatt på jobb. Når ein snart har bursdag må ein ha med pakke (syns i alle fall eg) og sjølvsagt går denne bokbloggeren i bokhandelen og handler. Boka falt i smak! (Om du lurer var det ei av bøkene i Detektivbyrå-serien til Jørn Lier Horst.)

I januar las eg: Ein heil del - Agatha Christie og Astrid Lindgren har flest titler. Førstnemnte trenger eg ein pause frå, men Lindgren held eg fram med. Seinare i veka kjem anmeldelse av Madicken  som eg likte mykje betre enn Karlsson (det skal ikkje så mykje til). Dei følgande har eg lest:

  • Christie: Den åpne graven (Poirot #2)
  • Christie: Det egyptiske gravkammeret (Poirot #3)
  • Christie: Doktoren mister en pasient (Poirot #4)
  • Lindgren: Lillebror og Karlsson på taket (Karlsson på taket #1)
  • Lindgren: Karlsson på taket flyr igjen (Karlsson på taket #2)
  • Snicket: The Bad Beginning (A Series of Unfortunate Events #1)
  • Breen og Jordahl (ill.): 60 damer du skulle ha møtt
  • Christie: The Big Four (Poirot #5)
  • Lindgren: Karlsson på taket spøker igjen (Karlsson på taket #3)
  • Lindgren: Madicken (Madicken #1)
  • Lindgren: Madicken og Junibakkens Pims (Madicken #2)
  • Rowling: Fantastic Beasts and Where to Find Them - The Original Screenplay

I januar kjøpte eg: Ingenting som eg husker. Eg har slutta å notere kva eg kjøper, men utanom bøkene i bokboksen har eg ikkje kjøpt anna enn bursdagspresang til 8-åringen.

Månadens store leseoppleving: Eg må trekke fram jokeren til bokbloggerprisen 2017 60 damer du skulle ha møtt. Den burde vore pensum på landets skuler, og fleire burde lese den. Meget god introduksjon til ein gjeng med sterke og modige damer.

Månadens lesesirkler/utfordringer: Eg har lest to bøker ut av mi bokhylle, januarboka til Hedda er blogga om, og fem bøker frå Astrid Lindgren.

I februar skal eg: I Sandnes Kulturhus og sjå Riksteaterets oppsetning av Heia Flåklypa, eg skal lese ei bok originalt skrevet på engelsk frå bokhylla, lese meir Astrid Lindgren, sjå Oscar-utdeling og elles det som faller meg inn av bøker og opplevingar.

Kva har du lest og opplevd i januar?

XOXO

mandag 30. januar 2017

Bokhyllelesing 2017: "Fantastic Beasts and Where to Find Them - The Original Screenplay"

Forfatter: J.K. Rowling (f. 1965)
Utgitt: 2016
Format: Innbundet
Forlag: Little, Brown
Mål/utfordring: Blått omslag i Heddas bokhylleutfordring

Den britiske forfatteren J.K. Rowling er godt kjent for sine romaner om Harry Potter, og i fjor kom teaterstykket Harry Potter and the Cursed Child. Etter Harry Potter-serien har Rowling skrevet vaksenromanen The Casual Vacancy og held på med ein krimserie under pseudonymet Robert Galbraith.

Fantastic Beasts and Where to Find Them er ei skulebok som Harry Potter og vennene hans har på Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry. Forfatteren Newt Scamander er godt kjent i skolemiljøet, og i den originale boka har Headmaster Dumbledore skreve forordet. Den originale skuleboka er ein oversikt over ulike vesen trollmenn og hekser kan møte på, og ein introduksjon i faget Magizoology. Det lyser skulebok over den! Det som er morsomt med den utgåva eg har er kommentarane Harry og Ron Weasley (og ein sjeldan gong Hermione) har skrevet fleire stader i boka. Eit døme er ved overskrifta Werewolf har dei fortsatt med "aren't all bad" som refererer til Harrys fars venn og Harrys lærer Remus Lupin.

Så fant nokon på at det skulle lages film om Newt Scamander og hans Fantastic Beasts. J.K. Rowling debuterte som manusforfatter, og det er ikkje så galt. Eg har liten erfaring med å lese manus, og eg trur eg får meir utav boka når eg har sett filmen, men saman med Harry Potter-bøkene så høyrer denne heime i bokhylla. Det morsomme er at den dagen eg var på bokhandelen og kjøpte den så var eg den første den dagen som kjøpte akkurat den boka. Ein av dei ansatte hadde laga ein quiz om Harry Potter-universet som eg straks svarte på og eit par dager seinare fekk eg melding om at eg hadde vunnet konkurransen. Straks ned på bokhandelen og mottok nemnte skulebok. Festlige greier og litt utanom det vanlege! I filmen er det Eddie Redmayne som speler Newt Scamander og det er ein skodespelar eg liker. The Original Screenplay er nok for spesielt interesserte, men det var vel verdt mi tid. Anbefales!

XOXO

tirsdag 24. januar 2017

Bøker: "Karlsson på taket"


Forfatter: Astrid Lindgren (1907-2002), Ilon Wikland (f. 1930, ill.)
Utgitt: 1955, 1962, 1968
Format: Innbundet, frå 123-150 sider
Forlag: Cappelen Damm

Den svenske forfatteren Astrid Lindgren er verdskjent for sine romaner for barn, og for sine ulike karakterer som Pippi, Madicken, Emil og Rasmus. I 2017 skal eg fokusere på Lindgrens romaner, og eg veit det er mange gode historier i disse bøkene.

Lillebror får ein dag eit merkeleg besøk rett utanfor vindauget sitt i fjerde etasje i ein bygård i Stockholm. Besøket er ingen ringere enn Karlsson som har ein propell på ryggen. Vennskapet mellom dei to blir spesielt, og med den egoistiske Karlsson blir det fort skøyerstreker og forviklingar. Mor og far er glad for at Lillebror har ein kamerat, men det blir litt mykje til tider. I tre bøker skjer det ein heil del blant anna tjuver i nabolaget, fødselsdagsselskap, Karlssons første møte med fjernsynsboksen, husmorvikaren og onkel Julius.

Å lese barnebøker som vaksen kan by på ulike ting. Det kan by på morsomheter, men og på pur irritasjon. Karlsson på taket har aldri vore min favoritt; eg kan knapt huske at eg har sett dette filmatisert. Eg trudde alltid at søstra mi overdreiv når ho sa ho ikkje likte Karlsson på taket og kvifor ho ikkje likte han, men nå veit eg kva ho snakker om. Karlsson er ein egoistisk og frekk liten fyr (i sin beste alder) og dei fleste gongene gjer han ikkje livet anna enn surt for Lillebror. Det er nok meininga at bøkene om Lillebror og Karlsson skal vera av dei morosame Lindgen-bøkene, men den humoren har eg ikkje. Eg klarer simpelthen ikkje å like Karlsson på taket, men veit at det er betre historier der ute.

XOXO